ΓΕΝΝΕΣΗ

Στην αρχή ήταν το σκοτάδι.
Και ήρθε η τηλεόραση και το φώτισε με έγχρωμες σκιές.

Την Πρώτη μέρα, η τηλεόραση έδειξε νέους ανθρώπους «στο γυαλί» και όλοι ο θνητοί θαμπώθηκαν.
Τη Δεύτερη μέρα, η τηλεόραση έφτιαξε βασιλιάδες, ντάμες και βαλέδες. Και όλοι οι θνητοί τους προσκύνησαν.
Την Τρίτη μέρα, η τηλεόραση έφτιαξε τη δική της αλήθεια. Και όλοι οι θνητοί την πίστεψαν.
Την Τέταρτη μέρα, η τηλεόραση έφτιαξε ένα καινούργιο κόσμο. Και όλοι οι θνητοί ξέχασαν πώς να ζουν.
Την Πέμπτη μέρα, η τηλεόραση έφτιαξε τη ρουτίνα. Και όλοι οι θνητοί αγκάλιασαν τη νέα τους ζωή.
Την Έκτη μέρα, η τηλεόραση έφτιαξε μια νέα οικονομία. Και όλοι οι θνητοί κοιμήθηκαν.
Την τελευταία μέρα η τηλεόραση έκατσε και ξεκουράστηκε. Και μέτρησε τα κατορθώματά της και άρχισε να τα πουλάει. Σε κυβερνήσεις, σε καρτέλ, σε κάθε τυχαίο που είχε τα ανταλλάγματα που εκείνη ζητούσε.
Μια μέρα μετά, ξυπνήσαμε(;)...

CELEBRITIES

Υπνωτικές φυσιογνωμίες, που όταν δεν περιαυτολογούν, θάβουν κάποιον άλλον.
Ποιοι είναι αυτοί;
Αλήθεια ζουν ανάμεσά μας;
Από πού ψωνίζουν;
Έχουν ΑΦΜ;
Πόσα καθαρίζουν;
Τι χρειάζεται να έχω για να γίνω σαν κι αυτούς;
Θέλω πολύ να γνωρίσω όλα αυτά τα «καλά παιδιά» που «αγαπούν» και «σέβονται» όλοι αυτοί οι άγνωστοι;
Θέλω πραγματικά ένα cd με τις τελευταίες «επιτυχίες» κάποιου Τσιουάουα της Εθνικής;
Ένα δάνειο; Ένα αυτοκίνητο; Ένα σπίτι;


Θυμάμαι έβλεπα με τον Αντώνη τηλεόραση. Έβλεπα –δεν παρακολουθούσα.
Αγωνιζόμασταν να βρούμε κάτι που να διεγείρει τα τελευταία εν λειτουργία εγκεφαλικά μας κύτταρα. Αλλάξαμε πολλά κανάλια. Καταλήξαμε σ’ ένα από αυτά τα λαϊκά, που όταν δε δείχνουν «ειδήσεις» ή Αμερικανιές με ήρωες της CIA, δείχνουν υπερεκτιμημένα ανθρωπάκια που μιλάνε για το ψώνιο τους. Ήτανε λοιπόν αυτός ο τύπος -ένας παράξενος, μωρέ, που προσβάλλει συνέχεια τον κόσμο- και μίλαγε μ’ έναν άλλον τύπο –στυλάκι, δε λέω, αλλά άγνωστη φυσιογνωμία. Αρχίσαμε λοιπόν να παίζουμε το αγαπημένο μας παιχνίδι, προσπαθώντας να μαντέψουμε τι τρέχει. Η εμφάνιση του προσκεκλημένου μάς οδήγησε στο συμπέρασμα ότι ο τύπος έχει να κάνει με τη μόδα. Τα λόγια του όμως, δεν μας έβγαζαν πουθενά (κάτι ασυνάρτητα για Διπλωματικό Σώμα ψέλλιζε). Κι ο τυχάρπαστος σκηνοθέτης –ούνα φάτσα κι αυτός- δεν μας έλυνε την απορία μ’ ένα «super» που να λέει το Ονοματεπώνυμο και την Ιδιότητα του καλεσμένου και του παρουσιαστή. Ντρεπόταν φαίνεται...
Μας πήρε σχεδόν μια ώρα (μισή ώρα «talk show» και μισή «προσεχώς» και διαφημίσεις) για να καταλήξουμε στο επισφαλές συμπέρασμα πως ο τύπος λεγόταν Νίκος και έφτιαχνε σώβρακα. Γαμώτο! Μας ψάρωσε πάλι ο σκηνοθέτης. Και χάσαμε και μια ώρα καλής κουβέντας...